پایتخت های ایران

 

ماد:	هگمتانه (همدان)
هخامنشیان:	شوش | پاسارگاد| شیراز
اشکانیان:	دامغان | اشک‌آباد | تیسفون
ساسانیان:	تیسفون | بیشابور |کازرون
طاهریان:	بخارا | نیشابور | مرو
صفاریان:	زرنج
سامانیان:	بخارا
علویان:	طبرستان
زیاریان:	اصفهان
بوییان:	همدان | ری | شیراز
غزنویان:	غزنین
سلجوقیان:	نیشابور | اصفهان
خوارزمشاهیان:	سمرقند | گرگانج
ایلخانیان:	مراغه | تبریز
تیموریان:	سمرقند | هرات
صفویان:	اردبیل | تبریز | قزوین | اصفهان | ساری
افشاریان:	مشهد
زندیان:	شیراز | کرمان
قاجاریان:	ساری | تهران
پهلوی:	تهران

مناطق دیدنی دامغان

 

·                     چشمه علی

·                     مسجد تاریخانه

·                     مسجد‌جامع

·                     کنبد چهل دختران

·                     گنبد زنگوله

·                     قلعه درب

·                     تپه‌حصار

·                     آرامگاه پیرعلمدار

امامزادگان جعفرومحمد

معماری و نوع مسکن درشهر دامغان

بررسی شکل معماری و نوع مسکن در شهر دامغان

شهر دامغان با سابقه تاریخی 2500 ساله که همان صد دروازه پایتخت سلسله اشکانیان بوده از شهرهای مهم ایران و حصین و دارای برج محکم و خندق بوده و آثار قدیمی در این شهر بسیار است از جمله مسجد معروف به تاریخانه و مناره آن و دیگری مسجد جامع و گلدسته آن است. بافت خانه ها در دامغان در تبعیت از شرایط اجتماعی، اقتصادی و جغرافیایی اقلیمی این منطقه شکل گرفته است و از نقطه نظر شکل و محتوا، دارای ارزشهای فرهنگی قابل بررسی است. بهره گیری از پدیده های اقلیمی- جغرافیایی در زندگی مردم دامغان مشهود است. دور ماندن و در پناه بودن از بادهایی که از سمت کویر می وزند و پیشگیری از نفوذ آب باران در فصلهای بهار و پاییز و به گردش درآوردن آب در سطح زمین به گونه ای که هم از صدای حرکتش بتوان احساس آرامش کرد و هم از مساوات در تقسیم دور نماند و هم ذخیره اش میسر باشد.بیش از سایر پدیده های از این دست، در شکل گیری خانه های سنتی و در طریقه ترکیب شدن آنها دخالت داشته است. سوای بناهایی که در دو و سه دهه اخیر برپا شده اند و در واقع ره گشای زندگی آپارتمانی در دامغان امروز به شمار توانند آمد. خانه های مسکونی تا ارتفاعی از سطح زمین بالا می آیند که یک تالار بلند یا یک طاق پنج دری بلند را روی زمین بسازند. فزونی ارتفاع اینگونه خانه ها به صورت رویدادی نمونه و استثنایی رخ نمی داده زیرا هم کف حیاط ها معمولاً پایین تر از سطح معابرند. و هم خانه های به اصطلاح اعیانی معمولاً کنار یکدیگر واقع می شوند و دیواری بلندی حجم آنها را به هم دیگر پیوند می دهد و از مجموعه آنها پیکره پیوسته ای می سازد که با خانه های دیگر و با سایر بناهای عمومی مسجدها و دردکانها در تضاد و تقابل محسوسی قرار نمی گیرند. همانطور که اشاره شد سنتهای محلی بر خانه سازی دامغانیان اثر گذاشته است. ارجح نهادن بر میهمانان و نامحرم دانستن بیگانگان سبب شده که ترکیب فضاهای درونی خانه های دامغان مقارن و مشابه با خانه هایی شود که در همه شهرهای قدیمی ایران ساخته اند. جای گیری خانه ها در کنار یکدیگر و در مجاورت باغات به نحوی است که هرگز مستفیماً به بازار شهر که مکان تحرک و جنب و جوش زندگی عمومی شهر است راه نمی دهد. بلکه حرکت از بازار به درون محلات مسکونی از طریق کوچه ها با شاخه هایی نامنظم و نابرابر صورت می گیرد. امری که دلیلش را می توان در قرارگیری دامغان در مسیر جاده ابریشم یافت چون فعالیت های تجاری و رفت و آمد افراد غریبه در شهر دامغان بیشتر بوده است.

ارتباط عوامل آب و هوایی با راحتی « علم مطاله و ارزیابی تاثیرات هوا و اقلیم برروی موجودات زنده اعم از گیاهی و جانوری را بیوکلیماتولوژی یا اقلیم شناسی حیاتی می نامند ».( کاویانی، 1372 ). منظور از شرایط آسایش انسان مجموعه شرایطی است که از نظر حرارتی حداقل برای 80 درصد از افراد مناسب باشد یا به عبارت دیگر انسان تحت آن شرایط نه احساس سرما و نه احساس گرما کند. حالت خنثی بودن حرارتی تعبیر دیگر آن است. جریان هوا جریان هوا در خشک نمودن بدن موثر است. در واقع جریان هوا، حرارت را پایین نمی آورد بلکه در انسان احساس خنکی ایجاد می کند. بدین معنی که در اثر پایین آوردن گرمای بدن در اثر انتقال و افزودن حالت تبخیر از بدن این احساس بوجود می آید. هرقدر که سرعت جریان هوا بالا رود حد قسمت بالای منطقه راحت نیز بالا می رود. یعنی منطقه راحت از بالا وسیع تر می شود « شرایطی که از نظر حرارتی در آن احساس ناراحتی نشود. البته این خود به افراد مختلف، پوشش انسان و نوع فعالیت وی وابسته است». باد در روی زمین عامل مهمی برای تبادل گرما، رطوبت و انتقال عناصر ذره بینی و غیره ذره بینی از نقطه ای به نقطه ای دیگر است. این امر از لحاظ اقلیمی در فراهم آوردن آسایش انسان یا اخلال در آن، چه از جهت گرمایی و چه از لحاظ راحتی رفتاری در محیط نقش مهمی دارد. توجه به جهت و سرعت باد در نواحی که این عتصر اقلیمی نسبت به بقیه عناصر اقلیمی اثرات آسایشی مثبت و منفی عمیق تری دارد با اهمیت تر می باشد. فشار بخار انسان وقتی که فشار بخار موجود در هوا از 15 میلی متر جیوه تجاوز کند احساس سستی می کند. تحقیقات نشان می دهد که در بالاتر از 15 میلی متر جیوه فشار بخار آب، هر میلی متر اضافی آن می تواند با تاثیر یک مایل در ساعت، سرعت باد خنثی شود. تبخیر تبخیر درجه حرارت خشک را پایین می آورد . درجه حرارت در اثر تبخیر رطوبت افزوده شده در هوا را پایین می آید و این خود بر وسعت منطقه راحت می افزاید. می توان با کاشت درخت، سبزه و ایجاد حوض و استخر مساله را حل نمود. این کار در مناطق خشک حائز اهمیت است. تاثیر تابش و تشعشع تاثیر تشعش داخلی تا حدودی می تواند در برقراری تعادل حرارتی در درجه حرارت بالا و پایین موثر باشد. بدین معنی که در درجه حرارت پایین اگر گرمای از دست رفته بدن با تابش آفتاب جبران شود. احساس آسایش می کنیم. در درجه حرارت پایین، زیر 21 درجه سانتی گراد برای جبران کاهش گرما برابر با یک درجه فارنهایت به 8/0 درجه فارنهایت حرارت تابشی نیازمندیم. ولی امکان جبران کردن به این ترتیب محدودیت دارد. در عمل بیشتر از 4 یا 5 درجه اختلاف بین درجه حرارت هوا و درجه حرارت جداره وجود ندارد.

پوشش گیاهی

 

پوشش گياهی شهرستان دامغان به دليل متنوع بودن شرايط اقليمی، خاک، توپوگرافی آن، بسيار متنوع و متفاوت است و آن را می توان به سه گروه تقسيم کرد  : 1ـ پوشش گياهی جنگلی و بوته ای در منطقه کوهستانی : در اين منطقه علاوه بر بوته هايي چون گون و درمنه و ديگر گياهان کوهستانی، درختان جنگلی از قبيل ارس (arss) ، کچف بلوط نيز وجود دارند 2 ـ پوشش گياهی استپی بوته ای : نواحی دشتی که دارای آب و هوايي خشک است، عبارتند از: قيچ، تاغ، درمنه، سبدک، اشلن، يا اشنيان، جغجغه و خارشتری و غيره. 3 ـ پوشش گياهی منطقه شور و کويری جنوبی : که به صورت پراکنده و خيلی تنک در اراضی بسيار شور و کويری وجود دارند، از قبيل خارشتری و ديگر انواع گياهان شوری پسند مانند شورها (salzola) به ويژه شور سياه در شهرستان دامغان نيز به دليل متنوع بودن شرايط طبيعی، حيات وحش آن نيز متنوع است، به عنوان مثال در مناطق سردسير کوهستانی حيواناتی مانند خرس بز، قوچ و ميش و در مناطق معتدل و گرمسيرتر، آهو ديده می شود و گفته می شود که گورخر نيز وجود دارند.

آب

 

در شهرستان دامغان کليه رودخانه ها فصلی بوده و از مهمترين آنها می توان از رودخانه های چشمه علی (که از شاخه های «دامغان رود» و «آستانه» تشکيل شده است، به عبارتی از دره های جنوبی «شاهکوه» گرگان سرچشمه گرفته و به دشت کوير منتهی می گردد.) مسيل «فيخار» ، مسيل «تويه دروار» و... نا م برد. که اين رودخانه ها سالانه جمعاً 30 ميليون متر مکعب آب را به دشت دامغان جاری می سازند.

دما

 

مطالعه عنصر دما و پارامترهای دمایی و عوامل موثر بر آن در نواحی خشک از اهمیت ویژه ای برخوردار است. زیرا در نواحی خشک داخلی ایران این عنصر اولاً دارای تغییرات قابل ملاحضه ای از تابستان به زمستان است، و ثانیاً با توجه به میزان اندک بارش، نقش آن در میزان تبخیر و تعرق محیط بسیار موثر است. بر اساس آمار ايستگاه مزبور ميانگين دمای هوا، حدود 26 درجه سانتی گراد است و ميانگين حداکثر مطلق دما 42 درجه سانتی گراد می باشد و رطوبت نسبی هوا در ايستگاه مذکور ساعت 6:30 صبح 60 درصد و ساعت 12:30 برابر 41 درصد می باشد. قابل ذکر است که اين شرايط آب و هوائی برای پرورش درخت پسته نيز مناسب است.

بارش

 

به موجب آمار هواشناسی ايستگاه کليماتولوژی دامغان (با مختصات 54 درجه و 19 دقيقه طول شرقی و 36 درجه و 9 دقيقه عرض شمالی و ارتفاع 1800 متری از سطح دريا) ، مقدار متوسط بارش سالانه اين منطقه 120 ميلي متر است و از سالی به سال ديگر متفاوت می باشد به عنوان مثال سال 1352 بالغ بر 308 ميلي متر بارش داشته است. با توجه به توپوگرافی و شيب دشت دامغان، مقدار بارش سالانه از ارتفاعات به سمت دشت و دشت کوير کاهش می يابد بطوری که مقدار متوسط بارش سالانه حاشيه دشت کوير به حدود 100 ميلي متر می رسد.

بادهای دامغان

 

در شهرستان دامغان به دليل تنوع بادها، چه از نظر سرعت و چه از نظر شدت و زمان وزش، با ساير نقاط استان تفاوتهای فاحشی داشته، به طوری که مساله باد در اين شهر بسياری از عوامل طبيعی، اجتماعی و اقتصادی را تحت الشعاع خود قرار داده است. در شهرستان وزش باد در تمام فصول سال جريان دارد اما در فصل تابستان از نظر سرعت و شدت به حداکثر خود می رسد. قابل توجه است که جهت بادهای غالب دامغان از سوی شمال غرب به جنوب و جنوب شرق است. علاوه بر آن، بادهای «تورانه» ، «آريانه» ، «شهرياری» ، «چالو» ، «راجی» ، «بسطام» و «کويری» در جهات مختلف و در فصول معين در اين شهرستان جريان دارند.

اقلیم دامغان

 

  اقليم دامغان

اقليم دامغان، نيمه بيابانی خفيف است. اين اقليم علاوه بر بخشهای مختلف در ايران قسمتهايي از دامغان را نيز در بر گرفته، معمولاً پاييز تا بهار ادامه می يابد ولی بارندگی غالباً در زمستان صورت می گيرد. درصد رطوبت نسبی در دامغان 55 درصد می باشد. بنابراين دامغان را می توان دارای آب و هوای نسبتاً سرد و خشک در زمستان و معتدل در تابستان دانست.

ناهمواريهای شهرستان دامغان

 

  ناهمواريهای شهرستان دامغان

در شمال دامغان رشته کوههايي به نام سفيد کوه قرار گرفته که ارتفاع آن 2843 متر می باشد و تا شاهکوه امتداد دارند. در حد فاصل بين دامغان و سمنان شاخه ای از سفيدکوه جدا گشته، به طرف کوير نمک فرو می افتد که کوههای آن سلطان شاهرخ و پنجکوه می باشند. دامغان در روی نوار ميانی يا پايکوهی که به صورت مخروط افکنه های وسيع و گسترده بوده بنا شده است. در کوهستانهای شمالی دامغان گسلهای متعددی با جهت جنوب غربی ـ شمال شرقی وجود دارد که رعايت آن در ايجاد ساختمانها و ديگر تاسيسات به خاطر احتمال وقوع زلزله لازم است. خلاصه، دامغان در يک چاله مستقل زمين ساختی واقع شده که شمال آن را کوههای البرز و جنوب آن را دشت کوير (قسمتی از بزرگترين نمکزار ايران و جهان) فرا گرفته است. قسمت اعظم منطقه دامغان از دشت وسيعی که دارای شيبی مناسب (همگرا و بسيار ملايم با 1%) به سمت جنوبی می باشد.

جغرافیای دامغان

 

  جغرافیای طبیعی دامغان

شهردامغان در استان سمنان درمسیر جاده و خط راه آهن تهران - مشهد قرار دارد.دامغان با وسعت 312/12110 کيلومتر مربع از طرف شمال به خط الراس و به کوههای البرز، از شرق به شهرستان شاهرود، از جنوب به دشت کوير مرکزی ايران و از غرب به شهرستان سمنان منتهی می شود. دامغان در طول جغرافيايي بين 53 درجه و 15 دقيقه و 55 درجه و 20 دقيقه و عرض جغرافيايي بين 34 درجه و 45 دقيقه و 36 درجه و 58 دقيقه قرار دارد. ارتفاع شهر از سطح دريا 1170 متر و اختلاف ساعت آن با تهران 11 دقيقه و 5 ثانيه است.

آثارتاریخی دامغان

آثار تاریخی و دیدنی

مهم‌ترین تفریحگاه این شهر چشمه علی است .

تپه حصار نیز یکی از آثار به جای مانده از روزگاران کهن است و حدود ۷۰۰۰ سال قدمت دارد و تا به حال کاوشهای باستانی در آن صورت گرفته که نشان می‌‌دهد شهری است که در اثر زلزله بر سر مردمانش خراب شده است کاوشهای باستانی اخیر نشان می دهد که هفت هزار سال پیش در این منطقه فولاد تولید می شده است. نخستین بار در سال 1312 پروفسور اسمیت در تپه حصار حفاری های باستان شناسی خود را انجام داد و به آثار ارزشمندی از تمدن این منطقه دست یافت.

مهمترین محصول دامغان

مهم‌ترین فراورده کشاورزی آن پسته است که جزو پسته‌های بسیار مرغوب ایران و حتی جهان بشمار می‌رود

تاریخ دامغان

گذشته تاریخی

دامغان، زمانی با نام صد دروازه پایتخت دولت اشکانیان بوده است. قدیمی‌ترین مسجـد ایران به نام مسجد تاریخانه در این شهر قرار دارد.

دور شهر دامغان کاملاً دیوار کشیده شده است گفته می‌شود به قدری دیوارهای ستبری داشته که دو درشکه از کنار هم بر روی دیوار رد می‌شدند. بازمانده‌هـای آن دیوار هم اکنون هم دیده می‌شود.و به نام دیوار بارو مشهور است. دامغان دو گونه آب‌وهوا دارد. از جنوب به دشت کویر و از شمال به به دریای خزر متصل است. برای همین بیشتر گونه‌های میوه در این شهر می‌رویند.

استان سمنان

 

	استان سمنان
مرکز	سمنان
شهرستان‌ها	شاهرود | سمنان | دامغان | گرمسار | مهدی‌شهر
شهرها	آرادان | امیریه | ایوانکی | بسطام | بیارجمند | دامغان | دیباج | سرخه | سمنان | سنگسر | شاهرود | شهمیرزاد | کلاته خیج | گرمسار | مجن | میامی
نقاط دیدنی	آرامگاه شیخ حسن جوری | برج چهل‌دختر | برج مهماندوست | دروازه ارگ سمنان | غار دربند | غار شیربند | قصرهای سیاه‌کوه | قلعه کهن‌دژ | قلعه گردکوه | کاروانسرای سپهسالار | مجموعه بایزید بسطامی | مسجد تاریخانه | موزه سمنان | موزه شاهرود |

تقسیمات کشوری

تقسیمات کشوری

این استان در سال ۲۰۰۵ میلادی دارای ۴ شهرستان ۱۶ شهر ۱۲ بخش و ۲۸ دهستان بوده‌است. شهرهای آن عبارتند از:

سمنان - مهدی‌شهر(سنگسر) - شهمیرزاد - سرخه - شاهرود، بسطام - مجن - کلاته خیج - میامی - بیارجمند - دامغان - امیریه - دیباج - گرمسار - ایوانکی و آرادان.

دستبافتهای استان سمنان

دستباف‌ها:

در زمانی نه چندان دور، مردمان همین سرزمین پارچه‌های مورد نیاز خویش را با دست‌های هنر آفرین خود تهیه می‌کردند که از نظر تنوع رنگ، نقش، طرح و شیوه‌های بافت شگفت انگیز بود. هر چند زندگی ماشینی و گرایش به سوی تجدد باعث شد لطمه‌هایی جبران ناپذیر بر این صنعت وارد آید، هم اکنون نیز در گوشه و کنار استان سمنان، صنایع دستباف رایجند.

دستبافی شامل تولید پرده‌های سنتی و هنری و حوله و شال گردن و پارچه‌های متقال زیر ساخت قلمکار است که در استان رایج است. علاوه برآن جاجیم، چادر شب، پلاس و چوقا (چوخا) که عمدتاً توسط روستائیان و عشایر تولید می‌شود، از دیگر صنایع دست باف مردم استان است. ماهانه مقادیر قابل توجه‌ای از این تولیدات به استان‌های دیگر و مراکز ارسال می‌شود. شهرستان سمنان به ویژه سرخه، مهدی شهر، فولاد محله و روستاهای شهرستان دامغان و روستاهای بسطام از مراکز تولیدات جاجیمچه و دستباف استان به شمار می‌روند.

سفالگری و سرامیک دراستان سمنان

سفالگری و سرامیک :

سفالگری از مهم ترین و قدیمی ترین دست ساخته‌های بشر است. آثار سفالی برخلاف آثار یافته شده فلزی، چوبین و... در زیر خاک فاسد نمی‌شود و به خاطر این حالت استثنائی، به اطلاعات گویا درباره آن می‌توان پی برد. صنعت سفالگری در استان سمنان از پیشینه معتبر برخوردار است. به طوری که دکتر اریک اشمید هنگام حفاری در اطراف دامغان امیدوار به کشف شهر افسانه‌ای هکاتوم پلیس یا شهر صد دروازه بود، اگرچه موفق به کشف بقایای شهر مورد نظرش نشد، ولی به مجموعه‌ای از بهترین فراورده‌های صنعتگران دو تا سه هزار سال قبل از میلاد مسیح دست یافت این فراورده‌ها شامل کوزه‌های بزرگ به اشکال هندسی و دارای لعاب قهوه‌ای روشن و کرم بودند. از آنجا که زمینه‌های لازم برای صنعت سفالگری در اکثر نقاط استان فراهم بوده، این صنعت با وجود فراز و نشیبهای تاریخی، به حیات خویش ادامه داده‌است. در سالهای اخیر، راه اندازی واحدهای آموزش سفالگری و سرامیک در شهرهای سمنان و شاهرود موجب احیا و رشد بیشتر این صنعت در استان شد و هم اکنون ضمن تولید و ارسال مقادیر بسیاری از تولیدات این رشته به استان‌های دیگر، زمینه‌های تولید کالاهایی برای بخش صادرات خارجی نیز فراهم شده‌است. در حال حاضر سفالگران استان سمنان در کارگاه‌های سفالگری و سفال سازی در سطح استان به ساختن گونه‌هایی ارزشمند سفال مشغولند. در این میان، کارگاه سفال گری و سفال سازی قان بیگی در شاهرود از اهمیتی ویژه برخوردار است.

قلمکاری در استان سمنان

چاپ قلمکار:

چاپ قلمکار، گونه‌ای از چاپ سنتی روی پارچه بافته شده‌است. برای نخستین بار، قلم کار سازان ایرانی برای دسترسی به تولید بیشتر و ایجاد هماهنگی و یکنواختی نقش‌ها، استفاده از مهره‌های چوبی را جایگزین استفاده از قلمو ساخته‌اند. برای فراهم آوردن امکاناتی به منظور استفاده مردم، قلم کار را که در گذشته فقط برای روی پارچه‌های پشمی و ابریشمی انجام‌پذیر بود بر انواع پارچه از قبیل متقال، کتان، چلوار و کرباس و... انجام دادند. در حال حاضر چاپ قلم کار به وسیله قالب‌های چوبینی که دارای نقوش برجسته‌است انجام می‌شود. در حقیقت رکن اصلی قلمکار سازی را قالب سازی تشکیل می‌دهد که معمولاً توسط افرادی که حرفه و تخصصشان قالب تراشی است به تفکیک رنگ و حداکثر در چهاررنگ روی چوب‌های گلابی و زالزالک تراشیده می‌شود گروهی از هنرمندان در رشته‌هایی چون ریشه تابی که پارچه زیر ساخت قلمکار را آماده می‌سازد یا صحرا کاری که کارهای رنگ رزی، سفید گری، بخار و شستشوی پارچه‌های قلمکار را به عهده دارد به فعالیت مشغولند مهم ترین مرکز این صنعت در استان در شهرستان دامغان قرار دارد که ماهانه مقادیر هنگفتی انواع رومیزی پرده و سفره و سایر محصولات قلمکار تولید و برای صدور به خارج از کشور آماده می‌کند.

گلیم بافی

گلیم بافی :

گلیم به عنوان نخستین زیرانداز بشر، دارای سابقه تولیدی بسیار طولانی است. بافت گلیم اگر چه به گونه بسیار ساده آغاز شده، اما در طول سالیانی که از عمر آن می‌گذرد، هنرمندان ایرانی در تکمیل ان نقش فوق الاده چشمگیر ایفا کرده‌اند و توانسته‌اند آن را به عنوان محصولی برخوردار از ارزش‌های هنری و مصرفی توامان حتی روانه بازارهای خارجی کنند. گلیم که در مقایسه با قالی دارای شیوه بافتی آسانتر است و به همان نسبت قیمت ارزانتری دارد، هنری در انحصار روستا نشینان و عشایر بشمار می‌آید. روستاهای شهرستان گرمسار، سمنان و روستاهای کندو، خیج و رضاآباد شاهرود از مراکز تولید اصلی گلیم در استان سمنان هستند.

نمد مالی

قالیبافی

 

قالیبافی:      

قالیبافی و تولید قالی و قالیچه از دیرباز یکی از تولیدات مهم استان سمنان به شمار می‌رفته‌است. این منطقه که در دوران قبل، دارای استادان زبردست قالیباف و طراح نقش قالی بود و قالی‌ها و قالیچه‌های ارزنده از دارهای آنان به عمل می‌آمد. به دلیل ورود فرش‌های ماشینی به بازار و نداشتن صرفه اقتصادی و همچنین نبود پشتوانه نیروی کاری و طراح قالی و نیز به دلیل کهولت تدریجی استادان و کارگران قالیباف، این رشته دچار رکود فاحش شده‌است. امروز قالیبافان استان از نقش و طرح سایر مناطق مانند تبریز، مشهد، اصفهان، نائین، کاشان، یزد و کرمان استفاده می‌کنند. در زمینه بعضی از قالی‌ها گل‌های اسلیمی، شکوفه‌ها، غنچه‌ها و برگ‌های گوناگون با شاخه‌های ظریف دیده می‌شود و در بعضی از طرح‌های شاه عباسی، افشان، ترنجی، خوشه، گل فرنگ، درختی، شکارگاه و... مورد استفاده قرار می‌گیرد یا ترکیبی از این طرح‌ها هستند.

شهرستان سنگسر و شهرستان شاهرود از مراکز مهم تولید قالی و قالیچه در استان سمنان به شمار می‌روند.

صنایع دستی استان سمنان

  

استان سمنان از مراکز قابل توجه صنایع دستی درکشور است . دراین استان انواع صنایع دستی نظیر

قالیبافی َ گلیم بافی َنمد مالی ِسرامیک وسفالگری و.....وجود دارد . که هریک سوغاتی

گرانقدربرای بازدید کنندگان از استان سمنان به شمارمی اید .از مهمترین صنایع دستی این استان

 به شمارمی رود.

ویژگی‌های طبیعی و اقلیمی و صنعتی

 استان سمنان به خاطر موقعیت جغرافیایی، اقلیم بیابانی و نیمه بیابانی ومحدودیت‌های آب وخاک، از موقعیت کشاورزی مطلوبی برخوردار نیست. تنها دو درصد از کل مساحت استان زیر کشت آبی و دیم است. عمده ترین محصولات این استان را گندم، جو، سیب زمینی، پنبه (وش) بومی و ورامینی، یونجه، اسپرس، شبدر و چغندرقند تشکیل می‌دهند. از لحاظ دام داری این منطقه به علت دارا بودن مراتع از وضعیت نسبتا” خوبی برخورداراست. استان سمنان با ۵/۵ میلیون هکتار مرتع و ۵/۲ میلیون واحد دامی یکی از قطب‌های دام پروری کشور به شمار می‌آید. استان سمنان از مراکز قابل توجه صنایع دستی و از قطب‌های صنعتی کشوربه شمار می‌رود. دراین استان انواع صنایع دستی نظیر قالی بافی، گلیم بافی، نمد مالی، سرامیک و سفال سازی و … وجود دارد.

مطالعات زمین شناسی انجام شده نشان می‌دهد که قدیمی ترین تشکیلات از سنگ‌های پالیوزوییک تا آبرفت‌های کوارترنری دراین منطقه وجود دارد. سنگ‌های دوران دیرین‌زیوی در شمال سمنان، اطراف شهمیرزاد و جنوب ارتفاعات شمال دامغان و شاهرود وجود دارند. سنگ‌های دوران میان‌زیوی در شمال شهمیرزاد در حوالی شیخ چشمه سر و جام دیده می‌شود. رسوبات دوره دوران ترشیاری از سمنان تا آهوان و طبقات گچدار در شمال سمنان دیده می‌شوند. سنگ‌های دوران کواترنری نیز از کوه‌های شمالی تا دشت کویر دیده می‌شوند.

بر اساس اطلاعات موجود علاوه بر واحدهای صنعتی درحال تولید، واحد‌های قابل توجه دیگری نیز در دست ساختمان است که از این تعداد بیش ترین واحد در شهرستان سمنان (۵۶٪) و کم ترین واحد در شهرستان دامغان (۱۳٪) مستقر هستند. نظر به وضعیت زمین شناسی منطقه، این استان از نظر تنوع مواد معدنی نیز یکی از مناطق غنی کشور به شمار می‌آید. معادن فعال استان را زغال سنگ، کرومیت، گچ، نمک، سیلیس، سولفات دوسود، دولومیت، پتاس، خاک‌های صنعتی، مس، سرب، روی، بوکسیت، منگنز، گوگرد، فسفات و...تشکیل می‌دهند.

استان سمنان

استان سمنان

 

استان سمنان یکی از استان‌های کشور ایران است.
استان سمنان با پهنایی برابر با ۹۶٬۸۱۵ کیلومتر مربع ۹٫۵ درصد مساحت کل کشور است. این استان از نظر مساحت ششمین استان کشور است. و وسعت آن حدود چهار برابر استان تهران می‌باشد.

این استان از جانب شمال به استان‌های خراسان شمالی، گلستان و مازندران، از جنوب به استان‌های یزد و اصفهان، از مشرق به استان خراسان رضوی و از مغرب به استان‌های تهران و قم محدود است و مرکز آن شهر سمنان می‌باشد.